1 stycznia 2026 prawa miejskie uzyskały
Janów Podlaski
w powiecie bialskim, w województwie lubelskim
Leży nad Krzywką, na obszarze Niziny Południowopodlaskiej
ok. 19 km na pn. od Białej Podlaskiej
5 km na pd. od Bugu, na którym przebiega granica z Białorusią
Powierzchnia - 4 km²
Ludność -2,6 tyś.
*****
Herb
od 2018 (statut gminy)
**
*****
Pod względem historycznym Janów Podlaski leży na Polesiu,
w dawnej ziemi brzeskiej (powiat brzeskolitewski
w województwie brzeskolitewskim )
Prawa miejskie w latach 1465–1870, 1919–1940,
1944–1946 i od 2026
****
1423 r litewski książę Witold darował wieś Porchów
łuckiemu kościołowi katedralnemu.
W 1465 Porchów uzyskał prawa miejskie chełmińskie
i od imienia ówczesnego biskupa Jana Łosowicza
przyjął nazwę Janów Biskupi.
W 1795 r. pod zaborem austriackim ( Galicją Zachodnią lub Nowa Galicja)
1809 r w Księstwie Warszawskim
1815 r. w Królestwie Polskim (Kongresowym)
w zaborze rosyjskim.
1818 - 1867 mocy bulli papieża Piusa VII Ex imposita Nobis
Janów stał się siedzibą diecezji janowskiej
(Podlachiensis seu Ianoviensis) i jej biskupów.
Od 1867 w guberni siedleckiej
i powiecie konstantynowskim z siedzibą w Janowie.
1 stycznia /13 stycznia 1870 zdegradowanie do rangi osady
odrębna, jednoosadową gmina Janów
W 1912 gmina weszła w skład nowo utworzonej guberni chełmskiej
X.1915 - II.1919 okupacja niemiecka
podlegała niemieckiej Inspekcji Etapów Bug, z siedzibą w Brześciu.
(Etappen Inspection Bug Armee)
22. X.1919 przywrócenie praw miejskich
Do 1932 Janów był siedzibą powiatu konstantynowskiego
1.IV. 1932 utracił status miasta powiatowego
wraz ze zniesieniem powiatu konstantynowskiego
, zostając włączony do powiatu bialskiego
wieś w gm. Janów Podlaski w woj. lubelskim
1939-1944 okupacja niemiecka
1940 – zniesienie prawa miejskiego
1944 – przywrócenie staus quo sprzed wojny
_1954.jpg)
Od 1954 -siedziba władz gromady Janów Podlaski
1.I. 1973 reaktywowanie gminy Janów Podlaski
w obecnych granicach
1975–1998 w woj. bialskopodlaskim
1.I.2026 odzyskanie statusu miasta
****
Janów słynie z hodowli koni czystej krwi arabskiej prowadzonej
przez Stadninę Koni Janów Podlaski.
Stadninę utworzono na wniosek Rady Administracyjnej Królestwa Polskiego
dekretem cesarza Aleksandra I w 1817 r
Rządowe stado koni, które stało się zaczątkiem późniejszej stadniny
Siedziba stadniny znajduje się w Wygodzie k. Janowa,
w założonym w 1817 zespole klasycystycznych stajni.
******
Lotnia Tańskiego
W czerwcu 1896 r w Wygodzie k. Janowa Podlaskiego
Czesław Tański ( 1862-1942 )dokonał pierwszych prób wzlotów szybowcem
Były to pierwsze próby tego rodzaju w Polsce
******
Stanisławów
miasto w pow. mińskim, w woj. mazowieckim
16 km na pn od Mińska Mazowieckiego
Powierzchnia -10,4 km²
Ludność -1,7 tyś.
Herb
ustanowiony 5 .XI. 1992
Herb przedstawia na tarczy w polu niebieskim biskupa Stanisława ze Szczepanowa
w stroju pontyfikalnym z pastorałem w dłoni i Piotrowinem klęczącym u jego stóp.
Jest to nawiązanie do miejscowego kościoła oraz historycznej
pieczęci miasta Stanisławów
Pieczęć z ww. herbem używana była jeszcze w XVIII w.
W XIX w. herbu tego nie używano , a na pieczęciach miejskich umieszczano
godła państwowe Księstwa Warszawskiego , Królestwa Polskiego ,
Rosji , guberni warszawskiej
Przed powstaniem Stanisławowa, istniała osada targowa
w dawnej Puszczy Sulejowskiej, leżąca w połowie drogi do Liwu.
Osada ta, zwana Cisek, /Czysek należała do rodziny szlacheckiej z Łowczewa
W pocz. XVw. przeszła drogą zmiany na własność Janusza I, księcia mazowieckiego.
Wieś książęca Cisek 2 maja 1523 roku otrzymuje chelmińskie prawa miejskie
od książąt mazowieckich Stanisławowa (1500–1524) i Janusza III (1502–1526)
1536–1795 r starostwo niegrodowe
1578,1591,1633, 1746, 1779 - potwierdzenie praw miejskich
1795 r w zaborze austriackim,
od 1809 w Księstwie Warszawskim
1815 w zaborze rosyjskim w utworzonym Królestwie Polskim.
1812–1866 miasto obwodowe i powiatoweW 1866 zlikwidowano powiat stanisławowski
Od 2 .VIII. 1919 należał do województwa warszawskiego
W 1954 Stanisławów został siedzibą władz gromady Stanisławów
1973 r ponownie siedzibą nowej gminy Stanisławów,
a także siedzibą sołectwa, w pow. mińskim w woj. warszawskim
1975–1998 Stanisławów administracyjnie należał do woj. siedleckiego
1.I. 2026 status miasta
*****
Małkinia Górna
miasto w gminie miejsko-wiejskiej Małkinia Górna,
w pow. ostrowskim, w woj. mazowieckim
Położona jest na prawym brzegu Bugu, ok. 1 km od koryta rzeki.
Powierzchnia - 6,97 km²
Ludność -4,8 tyś.
Herb
ustanowiony 31.VIII. 2002 r
na tarczy koloru zielonego złotą sosnę,
stojącą nad srebrną linią falistą (symbolizującą Bug).
Flaga
Współczesna Małkinia Górna powstała wskutek połączenia wsi rządowej
Małkinia Górna z osiedlem kolejowym, powstałym w związku z budową linii kolejowej
w drugiej połowie XIX w
1868–1954 w gminie Orło
W latach międzywojennych siedzibę gminy Orło
przeniesiono do Małkini Górnej
Wieś i osada Małkinia Górna należały w tym okresie
do woj. białostockiego
, a od 1 kwietnia 1939 do woj. warszawskiego
Podczas okupacji niemieckiej istniała
gmina Małkinia Górna w G G
Do lat 1950. obie miejscowości odrębne jednostki administracyjne
– Małkinia Górna-Wieś i Małkinia Górna-Osada.
1954- siedzibą władz gromady Małkinia Górna
1973 r Małkinia Górna stała się siedzibą nowej gminy Małkinia Górna
w pow. ostrowskim w woj. warszawskim
W 1975–1998 administracyjnie należała do woj. ostrołęckiego
1.I. 2026 Małkinia Górna otrzymała status miasta
******
Staroźreby
miasto położone jest na Wysoczyźnie Płońskiej
w pow. płockim, w woj. mazowieckim
24 km na pn. wsch. od Płocka
Powierzchnia -3,9 km²
Ludność -2,1 tyś.
Herb
Przyjęty 18.VI.1998 jako herb gminy Staroźreby
Zielone pole otoczone jest 6 drzewami i 5 pniakami
ma symbolizować - łan, staropolską miarę gruntu
zwaną też zrębem.
Liczba drzew i pniaków daje sumę 11, ponieważ Staroźreby
należały do parafii Zagroba, która powstała w XI w.
W środku pola stoi neogotycka brama prowadząca
do pałacu w Staroźrebach
Nad bramą korona książęca - tereny obecnej gminy
były w XV w. własnością księcia Ziemowita IV Mazowieckiego
******
Pod względem historycznym Staroźreby leżą na Mazowszu,
w ziemi płockiej
Nazwa miejscowości Staroźreby składa się z dwóch członów:
„Stary” oraz „Źrzeb”.
Staropolskie wyrażenie „źrzeb”, a nowopolskie „źreby”
znaczyło dział ziemi, miarę roli, łan.
W okresie piastowskim była to wieś książęca
W 1495 - 1793 w woj. płockim
1793-1807 w zaborze pruskim
1807-1815 w Księstwie Warszawskim
Od 1837 - w guberni płockiej
i utworzonym tam w 1867 roku powiecie płockim
W 1867 roku powstała zbiorowa gmina Staroźreby
z siedzibę władz w Zdziarze Wielkim
1954 siedziba władz gromady Staroźreby
W 1973 siedziba reaktywowanej gminy Staroźreby
w pow. płockim w woj. warszawskim
1975–1998 administracyjnie należały do woj. płockiego
1.I.2026 - uzyskanie statusu miasta
*****
Branice
miasto w pow. głubczyckim, w woj. opolskim
na granicy polsko-czeskiej, ok. 20 km na pd.- zach. od Głubczyc
nad potokiem Wilżyna, u podnóża Gór Opawskich, na Płaskowyżu Głubczyckim
Powierzchnia - 12,7 km²
Ludność -1,9 tyś.
Herb
Przyjęty jako herb gminy 29.XI.1996 r
Uchwała Nr XXX/133/96 rady Gminy Branice
Wieża kościelna -symbolizuje kościół pw. Wniebowzięcia NMP w Branicach.
Złota włócznia świętego Maurycego nawiązuje do polskiego
panowania na Morawach w czasach Boleslawa Chrobrego
1003 - 1021(1031)
Po lewej pastorał z maleńką majuskułą „N” symbolizuje
biskupa Józefa Nathana który zainicjował budowę
Miasteczka Miłosierdzia w Branicach (Branitzer Heil- und Pflegeanstalten)
Srebrno-czerwona wstęgą z końcami unoszącymi się do góry
-nawiązuje do polskiej flagi
Tzw. herb wielki
. wzorowany na herbie Opawy
******
cz. Bránice, niem. Branitz
Nazwa miejscowości może pochodzić od słowa „brama” lub „bronić”,
położenie na historycznych Morawach
Pierwsze wzmianki o miejscowości pochodzą z końca XIII w. (1278)
kiedy to jako Branicz należała do księstwa opawskiego,
wydzielonego z Margrabstwa Moraw.
od końca XV wieku było już uważane za część Górnego Śląska.
W okresie pruskim, po wojnach śląskich, stała się częścią
powiatu głubczyckiego (Kreis Leobschütz)
_i_KRNOV_1934.jpg)
W 1903 r "Zamek Branicki" wraz z folwarkiem, został nabyty
przez Fundację Maryjną ks. J. Nathana i zmieniony w część zakładu
psychiatrycznego w Branicach
Po II wojnie światowej Branice znalazły się w granicach Polski,
nazwa została oficjalnie zatwierdzona 12 .XI. 1946
Ludność niemiecka ludność została wysiedlona
Lokalna ludność, w tym Morawcy, została uznana za polską
1946- 1950 w woj.śląśkim
Od 1950 - w woj.opolskim
*****
Janów
Miasto w pow. częstochowskim, w woj. śląskim.
znajduje się rzeką Wiercicą, prawym dopływem Warty
na Wyżynie Częstochowskiej
24 km na pd.- wsch. od Czestochowy
Powierzchnia -9,2 km²
Ludność -1 tyś.
Herb miasta
_COA.svg.png)
Jest to herb rodowy jego założycieli – Koniecpolskich -Pobóg.
Pierwszy znany wizerunek herbu Janowa pochodzi z pieczęci
miejskiej z 1690
1855–1870 nowi właściciele, Krasiccy, zmienili herb miejski
na Ślepowron
******
Pod względem historycznym Janów leży w ziemi krakowskiej,
stanowiącej część Małopolski
Janów został założony w 1696 r przez Jana Aleksandra Koniecpolskiego
1793 w zaborze pruskim (Südpreußen, Prusy Południowe)
Księstwa Warszawskiego
W 1815 roku wszedł w skład Krolestwa Polskiego ( Kongresówki)
Od 1867 r w guberni piotrkowskiej,
w powiecie częstochowskim
Zdegradowany do rangi osady 19 maja/31 maja 1870
i włączony do gminy Potok Złoty,której został siedzibą.
powiatu częstochowskiego w guberni piotrkowskiej
W okresie międzywojennym gmina Złoty Potok należała
do pow. częstochowskiego w woj. kieleckim
6 .VII.1950 roku została wraz z całym pow. częstochowskim
przyłączona do woj. katowickiego
1954 - siedziba władz gromady Janów
Od 1973 siedziba reaktywowanej gminy Janów ,
siedziba sołectwa, w pow. częstochowskim w woj. katowickim
1975–1998 Janów administracyjnie należał do woj. częstochowskiego
1 .I. 2026 status miasta
*****
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz